خانه احساس را تعمير کرد

کاش ميشد در حريم سينه ها 

 عشق را با وسعتش تکثير کرد

چيست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است!

آه وقتي كه تو لبخند نگاهت را

مي تاباني

بال مژگان بلندت را

مي خواباني

آه وقتي كه تو چشمانت

آن جام لبالب از جاندارو را

سوي اين تشنه ي جان سوخته مي گرداني

موج موسيقي عسق

از دلم مي گذرد

روح گلرنگ شراب

در تنم مي گردد

دست ويرانگر شوق

پرپرم مي كند اي غنچه ي رنگين !پرپر

 من در ان لحظه كه چشم تو به من مي نگرد

برگ خشكيده ي ايمان را

در پنجه ي باد

رقص شيطا ني خواهش را

در آتش سبز!

نور پنهاني بخشش را

در چشمه ي مهر

اهتزاز ابديت را مي بينم

                                 ***

بيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست

اهتزاز ابديت را

ياراي تماشايم نيست

                    ***

كاش مي گفتي چيست؟

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاري است.

با دل عاشق بد نکن ای آدم نا مهربون

سنگدل و بی وفا نشو تو دل داری این رو هم بدون

تو قول همراهی دادی رو وعده دلت بمون

باطن پاک تو جهان می خرنش خیلی گرون

عهد شکن عشق نباش خیر نمی بینی از زمون

با همون نگاه اول توی قلبم خونه کردی

مثل یه پرنده از عشق توی سینه لونه کردی

دل رو بردی و نگفتی که دلی به این ظریفی

واسه باختن نا نداره که ببازه به حریفی

تو همونی که تو قلبم قدر دنیا خونه داره

توی تک باغ دل من گل خوشبختی می کاره

تو همون خوبی که اسمت به لبم خنده میاره

اگه باشی تا همیشه دیگه این دل غم نداره

عشق تو یه آسمونه پر از نور و قشنگی

دل ساده که نفهمید تو قشنگ اما دو رنگی

تو که احساسی نداری چرا با من عهد بستی

به خدا که بی وفایی آخه تو پیمون شکستی

من که باز دارم هنوزم توی خاطرات می سوزم

یاد ظلم های گذشته سیاه کرده شب و روزم

دوست دارم یادت تو سینه واسه همیشه بمونه

تو شکست سخت عشقت دلم عبرتی بگیره

تا بفهمه توی دنیا خیلی از عشق ها فریبه

اگر مي داني در اين جهان كسي هست

كه با ديدنش رنگ رخسارت تغيير مي كند

وصداي قلبت آبرويت را به تاراج ميبرد ،

مهم نيست كه او مال تو باشد ،

مهم اين است كه فقط باشد :

زندگي كند ، لذت ببرد

و نفس بكشد .

عشق يـعـني شـادي و ســـرزندگي

عشق يــعني مـنـتـهـاي بـنــدگي

عشق يـعني سـوخـتـن ،افــروخـتن

شـيـــوه دريــا دلان آمــوخــتــن

عشق يـعني سـوزش پـــروانه هـا

شورش دل ،خون سرخ لاله ها

عشق يـعني صـوت بـلبـل در بهـار

خــنــده گـُل بــر فــراز شـاخسار

عشق يـعـني وامـق و عَـذرا شـدن

بهــر صــيد دُر سوي در يا شدن

عشـق يـعـني زنــدگــي را سـاختن

دل بـه مـعــبــود گــرامــي باختن

عشـق يــعــني در ره او ســربــدار

عشق يـعني لـحظه هاي بي قرا

ر

عشق يـعـنـي بــيــسـتون را تاختن

چهــره زيـبـاي شـيـريـن ساختن

عشق يعني همچو مجنون سوختن

راه و رســم عـــاشــقــي آموختن

عشـق يـعـني يــوسف کنعان شـدن

از زلــيــخا هاي دون پنهان شدن

عشق يـعـني جــاودانــي و غــرور

تو چشات هيچي نداري كه بگم مقدسي                

دل بی کينه نداری که بگم همنفسی                            

رو لبات نه حرف عشقه نه اميدي تو صدات              

 من تو دنياي تؤام تو غافل از حال و هوات  

 مث تعبير يه خواب بد نيمه كاره اي                      

  يا جواب اشتباه شب استخاره اي   

 هر چي هستي با دلم از همه آشنا تري           

 منو با دل سيا هت به سپيده مي بري

 رو تن زخمي من فقط تو مرحم مي زاري                  

  ولي تو باور من خيال موندن نداري

  نمي دونم با غم نبو دنت چيكار كنم             

 فصل پاييزي عشقمو بايد بهار كنم

 چن تا غصه بخورم كافيه تا گريه كني                      

 مي دونم سخته , مي توني بي صدا گريه كني

 آخر ترانه رو با رفتنت سيا نكن             

 مرثيه نيس عاشقونه ست بد بهش نگا نكن 

آخرين آواز ققنوس

قصه ي بغض گل سرخ قصه ي شور حقيقت

قصه ي دل كندن از خاك رو به سوي بينهايت

فصل پر گرفتن دل فصل تن سوز رهایی                                                             تا طلوع سرخ فرياد در غروب بيصدايي

دست تقديري كه دل تا فراسوي زمان برد

 ريشه هاي تشنه ي عشق خون بيدار تو را خورد

مرز آتش هاي سوزان اين سفر در پيش رو داشت

آخرين آواز ققنوس خون آتش در گلو داشت

سوختن در آتش عشق چون طلوع يه ستارست

                           تو اي تنهاي معصومم
                          چه درد آور سفر کردي
                          چنان در خود فرو مردي
                           که من ديدم خود دردي

                           در آن سوي پل پيوند
                           تويي با خنجري در مشت
                           در اين سو مانده پا در گل
                           منم با خنجري در پشت

                            تو اي با دشمن من دوست
                            صداقت را سپر کردي
                            چه آسان گم شدي در خود
                            چه درد آور سفر کردي

                            خدا اين راه گم کرده
                            که از شيطان تهي تر بود
                            تو را خواند و تو هم رفتي
                             که حرفش حرف آخر بود

                            خداي تو به سحر خواب
                            به تو بيگانگي آموخت
                            غم دور از تو پوسيدن
                             مرا در خويشتن مي سوخت

                             تو ساده دل ندانستي
                            خداي تو دروغين بود
                             تني خاکي و درمانده
                             خداي تو فقط اين بود

                              تو اي با دشمن من دوست
                              صداقت را سپر کردي
                             چه آسان گم شدي در خود
                              چه درد آور سفر کردي

چنين زخمي که من خوردم
نه از بيگانه از خويش است
هراسم نيست از مردن
ولي مرگ تو در پيش است

تو كــــيســتي كه الهــــي كـــه مال من باشي

چقدر خوب و خوشي، خوش به حال من باشي

شـــــما به كـــــــــودكـــــي آفتاب نزديكي

بعيــــــد نيــست كه هم سن و سال من باشي

بعيــــــد نيــست شــبـيه دوتا « مـفاعـيــلن »

وبال وزن دوبــيـــــــــتـــــي ، وبال من باشي

من ايـســــــتاده ام اين گوشه ي جهان بي تو

تو در كجاي جــــهــــانـــي كه مال من باشي

چـــهارگــــــــــوشه ي دنيا هنوز منتظر است

كــــه از جــنـــــوب بــيــايي شمال من باشي

تو با خــــدايــي و من هــم خيال كن ... آهو!

گـــنـــــاه دارد اگــــــــر بــي خيال من باشي

آمد ، به طعنه كرد سلامي و گفت:مرد
گفتم:كه ؟ گفت:آنكه دلت را به من سپرد
 وانگه گشود سينه و ديدم كه اشك عجز
 تابوت عشق من ، به كف نور ، مي سپرد