تو چشات هيچي نداري كه بگم مقدسي                

دل بی کينه نداری که بگم همنفسی                            

رو لبات نه حرف عشقه نه اميدي تو صدات              

 من تو دنياي تؤام تو غافل از حال و هوات  

 مث تعبير يه خواب بد نيمه كاره اي                      

  يا جواب اشتباه شب استخاره اي   

 هر چي هستي با دلم از همه آشنا تري           

 منو با دل سيا هت به سپيده مي بري

 رو تن زخمي من فقط تو مرحم مي زاري                  

  ولي تو باور من خيال موندن نداري

  نمي دونم با غم نبو دنت چيكار كنم             

 فصل پاييزي عشقمو بايد بهار كنم

 چن تا غصه بخورم كافيه تا گريه كني                      

 مي دونم سخته , مي توني بي صدا گريه كني

 آخر ترانه رو با رفتنت سيا نكن             

 مرثيه نيس عاشقونه ست بد بهش نگا نكن 

آخرين آواز ققنوس

قصه ي بغض گل سرخ قصه ي شور حقيقت

قصه ي دل كندن از خاك رو به سوي بينهايت

فصل پر گرفتن دل فصل تن سوز رهایی                                                             تا طلوع سرخ فرياد در غروب بيصدايي

دست تقديري كه دل تا فراسوي زمان برد

 ريشه هاي تشنه ي عشق خون بيدار تو را خورد

مرز آتش هاي سوزان اين سفر در پيش رو داشت

آخرين آواز ققنوس خون آتش در گلو داشت

سوختن در آتش عشق چون طلوع يه ستارست

                           تو اي تنهاي معصومم
                          چه درد آور سفر کردي
                          چنان در خود فرو مردي
                           که من ديدم خود دردي

                           در آن سوي پل پيوند
                           تويي با خنجري در مشت
                           در اين سو مانده پا در گل
                           منم با خنجري در پشت

                            تو اي با دشمن من دوست
                            صداقت را سپر کردي
                            چه آسان گم شدي در خود
                            چه درد آور سفر کردي

                            خدا اين راه گم کرده
                            که از شيطان تهي تر بود
                            تو را خواند و تو هم رفتي
                             که حرفش حرف آخر بود

                            خداي تو به سحر خواب
                            به تو بيگانگي آموخت
                            غم دور از تو پوسيدن
                             مرا در خويشتن مي سوخت

                             تو ساده دل ندانستي
                            خداي تو دروغين بود
                             تني خاکي و درمانده
                             خداي تو فقط اين بود

                              تو اي با دشمن من دوست
                              صداقت را سپر کردي
                             چه آسان گم شدي در خود
                              چه درد آور سفر کردي

چنين زخمي که من خوردم
نه از بيگانه از خويش است
هراسم نيست از مردن
ولي مرگ تو در پيش است

تو كــــيســتي كه الهــــي كـــه مال من باشي

چقدر خوب و خوشي، خوش به حال من باشي

شـــــما به كـــــــــودكـــــي آفتاب نزديكي

بعيــــــد نيــست كه هم سن و سال من باشي

بعيــــــد نيــست شــبـيه دوتا « مـفاعـيــلن »

وبال وزن دوبــيـــــــــتـــــي ، وبال من باشي

من ايـســــــتاده ام اين گوشه ي جهان بي تو

تو در كجاي جــــهــــانـــي كه مال من باشي

چـــهارگــــــــــوشه ي دنيا هنوز منتظر است

كــــه از جــنـــــوب بــيــايي شمال من باشي

تو با خــــدايــي و من هــم خيال كن ... آهو!

گـــنـــــاه دارد اگــــــــر بــي خيال من باشي

آمد ، به طعنه كرد سلامي و گفت:مرد
گفتم:كه ؟ گفت:آنكه دلت را به من سپرد
 وانگه گشود سينه و ديدم كه اشك عجز
 تابوت عشق من ، به كف نور ، مي سپرد

عشق چيست ؟
عشق دانش است . دانش و فرهنگ است توامان و آن كس كه از اين دو بي بهره است تواناي عشق ورزيدن ندارد عشق دلپذير ترين جهان بيني آدمي است آن جهان بيني نجيب و جليل كه از آغاز تاريخ انسان تا كنون جانهاي شيفته بسياري براي بر پاداشتن جهاني شايسته و بايسته ي آن كوشيدند و جان باختند براي:
روزي كه كمترين سرود بوسه است
و هر انسان
براي هر انسان
برادريست
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه اي است و قلب براي زندگي بس است

چندگاهيست با تو اشنا شدم

هرگلی بويی دارد وهر نگاهی رنگی

رنگ چشمان تو را ميکشم وميدانم

واژه هايم در دفتر خاطرات تو روزی نوشته ميشود

ومن شاعر اشعار چشمانت خواهم شد

فرمانروای قلب من

دلم سخت ميلرزد ووجودم انباشته از خلا و تنهايست بازوانم نيازمند تكيه گاهي است دستت را به من بسپار تا در اين راه پرپيچ و خم مآمن دل بي پناهم باشي اهنگ تپشهاي قلبم در وراي دشت خون دشت شقايقهاي وحشي تورا ميجويد تو را كه بامن همگام شوي تا من يك عشق خدايي نثارت كنم عشقي به وسعت اسمانها محبوبم ديرگاهي بود كسي پا به كومه دلم ننهاده بود تا اينكه در يكي از شبهاي تيره وتار زندگيم مهتابي درخشيد و گل سرخي در گورستان قلبم شكوفا شد ودر ان اشيانه محنت زده دلم از عشق تو لبريز شد وقتي در كنارمي غمهايم را فراموش ميكنم و از شنيدن صدايت جاني دوباره ميگيرم چگونه ميتوانم باور كنم لحظه هاي بي تو بودن عزيزم سعادت و خوشبختي من تويي قلبم جايگاه عشق تو همدم و مونس تنهايي من است قدم بگذار بر هستي ام تا با اب ديده مسيرت را شستشو كنم بگذار تا قلب شكسته ام را نداي عشق تو كنم پروردگارا بهار عشق را پاينده دار و خزان جدايي را در گورستان تاريكي مدفون ساز وشكوفه هاي عشق رادر باغ سبز بهاران بپروران و قلوب تشنگان رابا جريان سيال خون ابياري كن. شب و روز ديده حسرت بارم بر سنگفرش خيبان مي لرزد و لحظات دردناك جدايي چون نيشتري بر جان خسته ام فرو ميرود چشمانم هر سايه اي را به اميد ديدن قامت بلند تو مي بلعد ونا اميدانه به انتظار بعدي به اميد انكه تو از قاب تنهايي ام در ايي و بر من رخ بنمايي مينشيند تا كي بايد چنين انتظار كشم و چرا محكوم به جرم دوست داشتن ام؟ نميدانم چرا من اين چنين شكنجه شوم بدترين شكنجه را برايم رقم زد تا قلبم را پاره پاره كند پاره .................

باران

بنام انکه شراب سرخ عشق را در جام بلورين قلبم ريخت

هروقت زير باران قدم ميزنی هر تعداد قطره باران را در مشتت گرفتی انقدر تو مرا دوست داری وهمان تعداد قطره هايی که نتوانستی بگيری همانقدر من تو را دوست دارم 

ذهنت را خسته مكن
 مرا به ياد نخواهي آورد
 و هيچ شاعري شعرش را از ياد نخواهد برد
شعر من در خشم خود بر لحظه هاي من مشت مي زند
 و ارمغان من براي تو تنها بخشش است
 شعر من در كوچه اي از شهر فراموش شده است
و من شاعر سيه پوش شعري سپيد موي هستم
 شعر من در كوچه اي از شهر ساكن است