تو اي تنهاي معصومم
                          چه درد آور سفر کردي
                          چنان در خود فرو مردي
                           که من ديدم خود دردي

                           در آن سوي پل پيوند
                           تويي با خنجري در مشت
                           در اين سو مانده پا در گل
                           منم با خنجري در پشت

                            تو اي با دشمن من دوست
                            صداقت را سپر کردي
                            چه آسان گم شدي در خود
                            چه درد آور سفر کردي

                            خدا اين راه گم کرده
                            که از شيطان تهي تر بود
                            تو را خواند و تو هم رفتي
                             که حرفش حرف آخر بود

                            خداي تو به سحر خواب
                            به تو بيگانگي آموخت
                            غم دور از تو پوسيدن
                             مرا در خويشتن مي سوخت

                             تو ساده دل ندانستي
                            خداي تو دروغين بود
                             تني خاکي و درمانده
                             خداي تو فقط اين بود

                              تو اي با دشمن من دوست
                              صداقت را سپر کردي
                             چه آسان گم شدي در خود
                              چه درد آور سفر کردي

چنين زخمي که من خوردم
نه از بيگانه از خويش است
هراسم نيست از مردن
ولي مرگ تو در پيش است